สามร้อยหกสิบสี่วัน
เรือนไม้หลังเก่าใต้ถุนสูง
แม่เฝ้ารอความรัก
นั่งบันไดมองทาง
เช้าสายบ่ายคล้อยแม่คอยลูก
เมื่อไหร่จะสงกรานต์
เช้านี้ท้องฟ้าแจ่ม
แม่ไก่คุ้ยเขี่ยดินหาเหยื่อ
ลูกไก่อยู่พร้อมหน้า
มือถือรุ่นเก่าดัง
แม่หยิบโทรศัพท์หันลำโพงลง
เสียงเบา ๆ "รักแม่"
ยกแขนปาดน้ำตา
กลัวสามร้อยหกสิบสี่วัน
พรากรักจากแม่ไปฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น