จรัสจ้าพยับแดดทั่วแวด-วง
บ่ายคล้อยฤทธิ์ร้อนไม่ผ่อนลง
อัสดงมาถึงจึงอ่อนแรง
ดั่งว่าเพลิงโพยมโลมเลียโลก
เหงื่อโชกอำมหิตผิดสำแดง
เพียงเพราะทิพมาศสาดส่องแสง
ฝ่ากำแพงแห่งชั้นบรรยากาศ
ร้องเรียกเพรียกหาเมฆาลัย
บดบังไฟระอุ-ภาณุมาศ
สิ้นฤทธาคลายร้อนอ่อนฉกาจ
ก็สามารถพิชิตฤทธิ์ตะวัน
หรือต้องรอบ่ายคล้อยจึงค่อยอ่อน
สู่เพ-ลารอนรอนตอนสายัณห์
หรือให้พิรุณหลั่งฟ้าลงมาพลัน
ดับจาบัลย์ร้อนรุ่มให้ชุ่มเย็นฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น